Aly Dijkstra-Kruit over geven dat verschil maakt

Studie en eerste stappen in het onderwijs

Aly groeit op in de Groninger veenkoloniën, in een gezin waar doorleren belangrijk was, ook al kregen haar ouders zelf niet de kans om verder te leren. “Voor hen stond één ding vast,” vertelt ze. “Áls het kan, moeten onze kinderen doorleren.” Dat lukte: haar ene broer werd dierenarts, de andere violist. Zelf vond Aly haar weg via HBS-B en kweekschool naar de studie sociale psychologie in Groningen.

In Groningen raakte ze actief betrokken bij de studentenbeweging. Ze werd lid van de Studenten Vakbeweging en later secretaris onderwijs in het bestuur van de Groninger Studentenraad. “Ik heb eigenlijk altijd bestuurlijke rollen gehad,” zegt ze. “Van de leerlingenvereniging op mijn veertiende tot landelijke commissies.” Na haar afstuderen werkte ze bij de onderwijsresearchgroep van de Universiteit Utrecht. Tijdens een stage bij onderwijsonderzoek in Eindhoven leerde ze haar man Lieuwe kennen, die net als zij in Groningen had gestudeerd. 

In de jaren zeventig stapte Aly over naar praktische onderwijsvernieuwing en werd zij projectleider van een middenschoolexperiment. Later werkte ze bij een pedagogisch studiecentrum, waar ze zich bezighield met nascholing van docenten en advisering van directies. Tot haar pensioen bleef ze actief in onderwijs en onderzoek; bestuursfuncties bleven een vast onderdeel van haar leven.

Ook na haar pensioen actief

Ook na haar pensioen bleef Aly actief. Ze vervulde diverse bestuursfuncties, nu onder meer binnen haar VvE, en doet vrijwilligerswerk voor het Stadsarchief Deventer. Als lid van de Werkgroep Bouwhistorie Deventer houdt ze zich bezig met onderzoek van oude huizen in de binnenstad, waarbij zij het archiefonderzoek naar vroegere eigenaren uitvoert en de rapporten schrijft. Daarnaast voelt ze zich verbonden met kunst en cultuur, een interesse die al lange tijd deel uitmaakt van haar leven. Die belangstelling sluit aan bij haar interesse in geschiedenis en erfgoed.

Hoe zij bij het UEF betrokken raakte 

De eerste stap richting het Ubbo Emmius Fonds kwam via een bekend gezicht. “Geert Sanders, de eerste directeur van het UEF en een oud-studiegenoot, kwam bij ons langs met de vraag of we wilden bijdragen aan de restauratie van de Allersmaborg van de Rijksuniversiteit Groningen.” Het doel was om van de borg een ontmoetingsplek te maken voor studenten, alumni en onderzoekers.

Aly en Lieuwe besloten bij te dragen en bleven daarna de universiteit structureel steunen via het Eric Bleumink Fonds (EBF), een van de fondsen binnen het Ubbo Emmius Fonds. Ook namen ze het UEF op in hun testamenten.

“Mijn drijfveer is eenvoudig,” zegt Aly. “Onderwijskansen verbeteren voor jongeren die die kans anders niet krijgen. Ik zie nog steeds dat talent verloren gaat door onterechte schooladviezen, vooral bij kinderen met een migratieachtergrond.”
Het EBF, dat beurzen verstrekt aan studenten uit lage-inkomenslanden, sprak haar dus direct aan. “Je geeft iemand niet alleen de kans om te studeren, maar ook om kennis mee terug te nemen naar het eigen land. Dat vind ik belangrijk.”

Wat schenken voor haar betekent

“Schenken geeft voldoening,” vertelt ze. “Je ziet wat ermee wordt bereikt. Als ik interviews lees van studenten die een beurs hebben gekregen, denk ik: daar heb ik ook een beetje aan bijgedragen.”

Ze ondersteunt meerdere organisaties, maar blijft kritisch. “Ik evalueer elke vijf jaar welke doelen ik blijf steunen. Een organisatie die de verwerking van donaties volledig had uitbesteed, heb ik geschrapt. Dat voelde te onpersoonlijk.”

Een onverwachte wending in een nalatenschap

Aly en haar man hadden geen kinderen, maar wel beiden een baan. “We konden financieel meer doen dan een gemiddeld gezin. Je kunt alles aan erfgenamen nalaten, maar wij vonden dat die het niet direct nodig hadden.” Daarom kozen zij ervoor om via legaten goede doelen op te nemen in hun testament, waaronder het UEF.

Na het overlijden van haar man werd zijn legaat bestemd voor onderzoek bij ERIBA, het European Research Institute for the Biology of Ageing. Later ontdekte Aly dat de onderzoeker die dankzij dit legaat kon promoveren, een achternicht van haar was. “Dat was zo’n onverwachte wending,” zegt ze. “Helemaal onbedoeld kwam het toch in de familie terecht. Dat voelde heel bijzonder.”

Vertrouwen in de besteding

Ook Aly zelf heeft het UEF in haar testament opgenomen. “Na mijn overlijden mag het bestuur bepalen waar het geld het meeste verschil kan maken, of een voorstel doen aan de executeur. Als het maar naar goed onderzoek gaat: technisch, medisch of sociaal. Vrij onderzoek zonder vooraf opgelegde opbrengst. Veel grote ontdekkingen zijn zo ontstaan.”

Dat vertrouwen hoort voor haar bij het steunen van wetenschap.

Geven maakt blij

“Je hoeft niet rijk te zijn om iets te kunnen geven,” zegt Aly tot slot. “Kleine bedragen maken een groot verschil, zeker als veel mensen meedoen. En het is fijn om te zien wat er met je gift gebeurt. Dat maakt blij.”